خانم سوچی! حالم از شما بر هم میخورد!

گفتاری از داریوش سجادی:

خانم سوچی! حالم از شما بر هم میخورد!

سکوت خبیثانه آنگ سان سوچی در قبال قتل عام «مسلمانان روهینگیا» توسط ارتش میانمار سند مفتضح بودن برگزار کنندگان و اعطا کنندگان جایزه جهانی صلح نوبل را با شفاف ترین شکل ممکن به اثبات میرساند.

هر بار نام خانم سوچی یا شیرین عبادی یا باراک اوباما و یا شیمون پرز را با عنوان برندگان جایزه_صلح نوبل میبینم بیاختیار یاد زنده یاد سلمان هراتی و آن قسمت از سروده ماندگار «دوزخ و درخت گردو» ایشان میافتم که واقعیت نوبل در کنار ظلم و جفاهای آشکار به کشورش را با سادهترین کلمات آنگونه افشاسازی کرد که:
چطور می توان از سادگی تو گفت
و هم... به دریافت خرمهره "نوبل" نائل آمد؟

سوچی با آن خرمهره نوبل اش و آن عملکرد منفعلانه و جانبدارانه و شریرانه اش نسبت به مظالم مبتلابه مسلمانان روهینگیا به کفایت خود را به نماد رذالت و اوج کثافت نامتوقع از یک زن مُبدل کرد. آن هم در موقعیتی که زنان بیرون از مقتضیات سیاست همواره نماد و شاخص عطوفت و معدلت و محبت بوده اند.